Nou ja, ek’s terug van ‘n heerlike wegbreek in die Limpopo Vallei met sy (huidige) lower-groen bos, die Limpoporivier wat wal-tot-wal vloei, en die statige kremetartbome wat plek-plek die landskap volstaan…
Ek het met tye so lekker verdwaal in die rus en vrede dat ek nie geweet het watter dag van die week dit is nie. Die enigste plek wat ‘n miernes van aktiwiteit was, was Musina wat uit sy nate bars met al die oorgrens besoekers van Zimbabwe af wat hulle leë koskaste kom aanvul… Gelukkig, op die plaas het dit ons nie geraak nie, behalwe die paar keer wat dorp toe gegaan moes word om iets van die winkels af te kry.
Die weer was ook baie lekker – nie die tipiese 35°C tot 40°C wat hierdie tyd van die jaar eie aan die gebied is nie (Die warmste dag (33°C) was die dag toe ons teruggekeer het). Tyd is uitgekoop met stap in die bos, ry in die bos, laat slaap, siesta’s, braaivleis, wyn drink, af en toe ‘n bier as die son warm word, ronddryf in die swembad, boeklees, gesels, en… met tye sommer net ‘niksdoen.’
En hier is ons… terug in die loopgrawe van “operasie normaal”… met entoesiasme effe getaan in ‘n poging om heraanpassing by die stadslewe…
Nietemin, in die wegspringblokke… ‘n genesis-oomblik… ‘n nuwe begin… ‘n nuwe jaar… nuwe grond om te breek… nuwe ontdekkings om te maak… Ja, al is elke nuwe jaar ‘n vlietende oomblik in die konteks van die ewigheid is dit die volgende vastrapplek op die reis wat na die toekoms lei… die volgende sportjie op die leer van groei… Hier gaat ons! Praat weer later op die “journey.” Die mooiste en beste jou toegewens vir 2008…
Ai, ek raak so gefrustreed as ek dink dat ek nie hierdie jaar oor die feesgety soos baie van julle lekker kon rus nie, sjoe, maar dit is darem ‘n pragtige foto van die boom met die sonsondergang.